SKIER-TEK EFSANEMSİN

 Ben sana...
ben sana dostluğumu verdim yalnız kalma diye...
ben sana düşündüklerimi gönderdim
yanılmayasın diye...ben sana KaLbimi veRdim
onu koruyabilceğine inandığım için peki...sen ne yapTın?
herşey gibi kaLbimide fazlalıklar dolabına kaldırdın...
bu kadar mı duygusuzdun?bu kadar mı kör??
bu kadarmı anlayışsızdın?yoksa...bir kalbin yok muydu senin de;
sana "aşk"la bakan gözlerimide kör ettin
ne zararım olduki sana beni öldürdün?
ben sana kalbimi EMANET ETMİŞTİM..!!

  

GIDIYORUM 

... bak.. yok oluyorum yavaş yavaş...
... göz yaşlarımın arasında kayboluyor gözbebeklerim...
... oysa nereye baksa seni görüyordu bu gözler....

 gördüğü her kareden bi parça alıp seni yaratıyordu sürekli farklı renklerde..

ama sen sadece iki renge zorunlu bıraktın bu gözleri....

 yalnızlğın ve umutsuzluğun rengini görüuorum artık sadece...

 göz kapaklarım açık ya da kapalı hiç bir şey fark etmiyor...

toz pembe gözlüklerimi kırdın, artık sadece karanlıkları algılamaktayım...
... paramparça ettiğin kalbimin parçaları gözle görülemeyecek kadar küçük oldu...
.. oysa ben senin için neleri sığdırmıştım bu kalbe... sevgimi koymuştum en başta..

 bütün güsel duygularımı, gecelerce delimden düşürmediğim dualarmı,

benliğimi, kendimi, ruhumu koymuştum vermiştim sana...

ben beni sana vermiştim... ben bizi sana emanet etmiştim...

ama sen kendi ellerinle parçaladın bu kalbi...

parçaladğında sadece kan değildi akan, sevgimdi bilmedin...

parçalanan içi boş kalbim değildi... bendim bizdik bilemedin....
... bak yok oluyorum yavaş yavaş...
seni, bizi geride bırakarak ilerleyeceğim artık... sana ait olan o kçük kız yok artık...

 karşında duran acılarla büyüttüğün kimsesiz bir insan...
... bir daha asla o olmayacağım, olamayacağım...
... gidiyorum... paramparca kalbimi alıyorum senden, yalnızlığa bakan gözlerimi çekiyorum üzerinden...
.. düşlerimde bile yerin yok artık... seni hak ettiğin sessizliğe bırakıyorum....

son armağanımı yalnızlığı veriyorum ve bir daha asla döncemeyeceğim

yolda ilerliyorum... gidiyorum....

 

 

 

BIRGUN ANLARSIN

 

Uykuların kaçar geceleri, bir türlü sabah olmayı bilmez.
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında
Ne çarşaf halden anlar ne yastık.
Girmez pencerelerden beklediğin o aydınlık.
Onun unutamadığın hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine.
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın aslında her şeyin boş olduğunu.
Şerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin.
Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için,
Vurursun başını soğuk taş duvarlara.
Büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın.
Duyarsın,
Ta derinden acısını, çaresiz kalmışlığın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin.
Niçin yaratıldığını.
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini.
Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini.
Boşuna geçip giden günlerine yanarsın.
Dolar gözlerin, için burkulur.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların.
Sevilen gözlerin erişilmezliğini.
O hiç beklenmeyen saat geldi mi?
Düşer saçların önüne, ama bembeyaz.
Uzanır, gökyüzüne ellerin.
Ama çaresiz,
Ama yorgun,
Ama bitkin.
Bir zaman geçmiş günlerin hayaline dalarsın.
Sonra dizilir birbiri ardına gerçekler, acı.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın hayal kurmayı;
Beklemeyi, ümit etmeyi.
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi.
Lanet edersin yaşadığına...
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın.
O zaman bir çiçek büyür kabrimde, kendiliğinden.
Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın.

 

  

 

Yüreğime Mahkumsun...  

Biliyor musun,gittiğim her yere seni de gotürdüm ben.

Hiç yanlız değildim,hiç bir başıma değildim.Hayatımdan çık,git,hiç gelmediğin gibi..

..Ne farkeder?Önemli olan benim seni içimde ne kadar taşıdığım değil mi?

Gerçekten sevenler bunu çok iyi anlar.Önemli olan benim seni yüreğimde misafir değil

ev sahibi görmem.Senin aklının ucundan geçmesem de,anılarımızı çoktaaannnn unutmuş olsan da,şarkımda,şiirimde,makalemde,sohbetimde,düşüncemde,rüyamda,

hatta,hatta günlük her hangi bir haberde bile sen varsan bende...

.Ben hiç yanlız değildim ki..

Senden artık hiç bir şey beklemeyen yüreğim mutlu da biliyor musun?

Kabullendi senin asla hayatımda somut olarak yer almayacağını çoktan.Ama dedim ya üzülmüyor artık,ağlamıyor,ısrarsa hiç etmiyor.Çünkü o zaten seninle...

Sen zaten onun içindesin...İşte böyle aşktan anlamayan sevgili...

Sen bambaşka diyarlarda olsan da aslında bendesin...

Ve ben seni ,yüreğimle ruhumla hayatımdan kovmadıkça sen benimsin...

Hadi engel olsana buna.Bana ve sevgime,beraberliğimize engel olduğun gibi...

Sahi bu arada canım biliyorum sen beni hiç sevmedin ya.

Olsun,boşver,artık bu da önemli değil..Sen sadece bendesin,ben senden vazgeçene kadar...

Yüreğime mahkumsun,yüreğimde ise bir sevda...

Varsın yüreğin bana gel dememiş olsun.Söyle ona ben hiç git demedim..

.Demedikçe bendesin...İstersen bir dene,belki hissedersin.

Hiç geceleri sebepsiz uyanıp noldu demiyor musun kendine?

Hiç sebepsiz düşüncelerle dolmuyor mu beynin?

Hiç muzip bir yağmur tanesi ,yağıp kesilerek takip etmiyor mu sokak aralarında seni?

Hiç sebepsiz yere gülümsemiyor mu dudakların?Hiç sebepsiz,dolmuyormu gözlerin?Hiç çınlamıyormu kulakların..

.Kulakların ya da yüreğin çınlamıyor mu? Biliyorum oluyor bunlar.

İşte bu soru işaretlerinin sebebi benim...Sen beni sevmesen de önemli değil.

Benim yüreğim sevgisini istediği sürece taşıyacak kadar güçlü...Benim aşkım insan sevgisiyle yoğrulmuş.Sevdim demez kolayca deyince de öyle senin gibi öyle bir kalemde silip atmaz yüreğindekini...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sölesene beni kaç harfle sewdin?
Hani anlat desem içindeki sewgiyi; ilk kelimenden sonra kaç dakika sürer?
Zamanı ellerimle yakasından tutup hawaya kaldırsam ne kadar anlatırdın?
Hadi anlatsana beni kaç harf sewdin?

Oyuna mı geldin sewgili?
Kandırdım seni az önce..
ßana olan sewgin kaç harf diye sordum, sende bana anlatmaya başladın...
Cümlelerle kelimeleri süsleyerek anlatmak yeterli oldu.
Demek sadece '' SENİ SEWİYORUM '' da özetim..
Oysa bana yaşadığımızı sandığım bu büyük aşkı tarif edememen lazımdı..
Ağzından hiç bir kelime çıkmamalıydı..
Düğümlenmeliydi ses tellerin, ellerin titremeli, awuçların terlemeliydi..
ßocalamalıydın...
Her anlatmaya kalktığında saçmalayıp, örneklerle izah etmeye çalışmalıydın...
ßaşaramamalıydın...
Anlamını bilecek kadar bir aşk bize yakışmazdı oysa..
ßak sokaklara hep onlarla dolu.
€llerinden tutabildiğin bir aşk bu sendeki..
ßana olan sewgini özetleyememeliydin sewgili.
Özetlenecek bir aşk sadece kitaplara konu...
Yazılabilecek kadar basit bir aşkı, ben bir damla gözyaşıyla anlatırdım sana...

ßana benim sorumu sorma sewgili..
'' Peki sen anlat o zaman. '' deme bana..!
ßeni sadece 18 harf sewen birisine ben ne anlatayım?..

 

 

 

 

 

 

 

Bir gidişi yaz" dediler, "yazarım" dedim... gitmeleri öğrenmiştim.

Susardı, susardım, susardık, suskularca.....
Bilinir bilinmez bir şarkının içinde kaybolurduk.
Biz en çok susmayı sevdik, sevmeyi sevemediğimiz kadar.
Koptuk ve dağıldık her şeye.
Giderken durduramadık birbirimizi.
Durdurmaya elin, elim, ellerimiz yetmedi.
Eğitemedim çocuk kalmış korkularını, yanılgılarını törpüleyemedim.

Sana gerçekleri gösteremediğim gibi.

Giderken durdurmalıydın beni, yapmalıydın, yapamadın.
Durdurmaya gücün, gücüm, gücümüz yetmedi.
Belki de yoktu, biz var sandık.
İnsan isterse yolları aşıyor, sen kapının eşiğini aşıp gelemedin.

Geldiğim gibi gidemedim, gittiğim gibi dönemedim yüzüne.
Sen, bildiğim sen değilsin artık.
Ben, bildiğin ben, değişemem.
Değişmelere suskun dudaklarım.

Şimdi acı, yolunu şaşırmış bir deniz kaplumbağası gibidir yüreğimde. Şaşkın ama inatçı.
Şimdi sen, adı geçmişte saklı ince bir sızı.
Şimdi biz, bir şarkıdan çalınmış iki nota gibiyiz.
Eksiğiz ve yokuz.
Dilsiz ama mutluyuz.

Bir kapının eşiğinde kaldı her şey.
Beni dışarıya göndermeyecektin, içerde tutacaktın, arkamdan gidişimi seyretmeyecektin,

 yollara yürümeyecektim, sesimi gidişlerde yitirmeyecektim. Sesimi geceye vermeyecektin.
Şimdi, kaldır gözlerini ve geceye bak. Sesimi gör yukarıda, ortada bırakılmış tellerimi.

 Densiz ama dengeli satırlarımın anlamını kavra. Geceye bak, sesimi kaydırma.

Kimsenin öğretmediği bir şeyi öğretmeni dilerdim,

ayrılırken ama sen herkesin öğrettiğini yineledin.şimdi aşk, inançlarını yitiren

 bir ayyaştır köprü altlarımda..

Biz ki geceleri paylaştık, yastığı, şarkıları.
Biz ki sözleri paylaştık, kelimeleri.
Biz ki yüreği paylaşamadık, paylaşamadım galiba.
Nedendir bilmem, eksik kaldık korkulara.
Nutku tutulan gecelerin isimsiz sabahlarında, yanlış ve yangın kaldık.
Geride kalan kırık ezgiler ve yorgun ruhların dansı.

Sokağımın serseri gülüşü, gençliğimin asi sevgisi, isyanımın suskun gezgini.

 Gitmeye meyilli değildim, olduğum gibiydim, dinletemedim, dinletemedin, dinletemedik belki de.

Şimdi sen, aksak bir hüzün, nerede coşacağını bilmeyen.
Şimdi ben, değişemeyen bir şehir, nasıl sevileceğini bilen.
Şimdi biz, olmayan bir şeyiz.

Bir kapının eşiğinde kaldı her şey.
Konuşmak anlamsız, susmak kalabalık, ayrılık bulaşıcı.
Sevda, kör topal yürüyen bir dilenci gibidir artık.
Seni sevdim ama gönderdin. Gönderilince dönemiyorum.
Ben bir çiçeğim asi yanım, solunca aynı elde açamıyorum.
Susuyorum, susuyorsun, susuyorlar, suskularca....
Bir gidişi yaz, dediler, yazarım dedim.
Gitmeyi öğrenmiştim, kalmayı öğretemediğim kadar.
Bir gidişi yaz, dediler, yazarım, dedim.
Gitmeyi giyinmiştim, yakıştırılmıştım veda sözlerine, merhabalara alıştırılamadığım kadar.

Bir gidişi yaz, dediler, yazarım, dedim.
Çok gitmiştim, söz gitmiştim, uzun gitmiştim, sesimi duyuramayacak kadar.

Bir gidişi yaz, dediler, yazmaya giderken kendimden geçmişim.
Arkama dönüp baktım, sende beni gördüm, el salladım.
Artık çok geç, sendeki ben için çoktan bitmişim !....  

 

 

 

 

ELLerin a$kı kaçmı$ GözLerine/Bana müsade..!

Gitme sırası kalbine geldiğinde alır kalemi susa susa yazarsın,
dert bu ya söyletir..

Herhangi bir gecenin koynunda suyla ihanete uğramış bir kadeh rakı varsa,
nefretle aşkı meze yapıp yuvarladınmı dibine,
''Gel keyfim gel'' diye bir şarkı düşmez insanın diline..

''Hiç bir yara hiç bir zaman tam olarak iyileşmez'' derken
haybeye konuşmamış Yılmaz Abi..

Sen kalbimden geçtin, sırtımı parçalayıp çıkan kurşun misali..
Sen bana benimle ihanet ettin!
Gözlerinde beş vakit aşk kılmaya niyetlenmiştim oysa.
Ama herşey birbirinin aynısı.
Bu şarkıya ağlamıştım daha önce mesela,
kendimi şarkılara, rakıya ve hüzünlere vurmak,
en nadide alışkanlık bünyemde.
O gün de böyleydi işte,
birileri kapımdan inadına yeni bir gece daha atarken,
yapmayın diye avaz avaz susmuştum,
sonra sen gitmiştin,
ben çaresiz..
Hayat işte..
Başımı ellerimin arasına alıp, ne yapsam başa çıkılmayan silüetin cebimde,
cebin ve cepkenin delik olmadığı aşikar üstelik.
Bir nevi yürünmüyor yüreğimde eski sen'lerin leşinden..
Ahh içimdeki kamyon..

Biliyorum konuşacak bir şeyimiz kalmadı artık,
zamanlar haindir ama,
sen yine de en güzel anılarımızı kap gel yanıma demeyeceğim,
yüzündeki pavyon sarışını ihanete sövmeyeceğim,
ömrümden düşe kalka sildin kendini.
İşte bu yüzden suskunken çıldırmayı biriktirmem,
işte bu yüzden kalbim kalbinin kapılarını çarparak gitmek istiyor şimdi!
Ellerin aşkı kaçmış senin gözlerine..
Bu defa ''bana'' müsade..

 

 

 HAK EDENE HAK ETTIGI KADAR DEGER VER HAK ETTGINDEN FAZLASI HARAM..